SYSTEM DOCIEPLEŃ ATLAS STOPTER

OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA SYSTEMU

System ATLAS STOPTER jest firmową odmianą metody "lekkiej" ocieplania ścian zewnętrznych budynków objętej instrukcją ITB nr 334/96 " Ocieplanie ścian zewnętrznych budynków metodą lekką". Metoda ta polega na przymocowaniu do ścian od strony zewnętrznej, warstwowego układu elewacyjnego, w którym warstwę izolacyjną stanowią płyty styropianowe, a warstwę elewacyjną - cienka wyprawa tynkarska z podkładem zbrojonym tkaniną szklaną.

W skład systemu ATLAS STOPTER wchodzą następujące materiały:

  • zaprawa klejowa ATLAS STOPTER K-20, ATLAS STOPTER K-10
  • płyty styropianowe
  • łączniki do mechanicznego mocowania układu ociepleniowego
  • siatka z włókna szklanego po kąpieli akrylowej
  • podkład tynkarski ATLAS CERPLAST.
  • cienkowarstwowy tynk szlachetny ATLAS CERMIT /mineralny lub akrylowy/


Elementami uzupełniającymi systemu są: kołki plastikowe do mocowania styropianu, listwy narożnikowe i cokołowe oraz elementy do obróbek szczególnych miejsc elewacji.


SPOSÓB WYKONANIA DOCIEPLEŃ SYSTEMEM ATLAS STOPTER

  • Przygotowanie podłoża.
    Podłożem dla systemu ATLAS STOPTER może być mur ceglany, ściana żelbetowa, warstwa starego tynku. Wszelkie luźne, słabo przylegające fragmenty należy skuć, wypełniając ubytki za pomocą np. ZAPRAWY WYRÓWNUJĄCEJ ATLAS. Resztki starych powłok malarskich powinno się zmyć pod ciśnieniem bądź zeskrobać. W przypadku podłoża słabego, pylącego, bądź też podłoża o dużej chłonności, należy zagruntować je emulsją ATLAS UNI-GRUNT. Zmniejsza ona odciąganie wody z zaprawy klejowej i stabilizuje powierzchnię pod względem nośności.

 

  • Przymocowanie styropianu do podłoża.
    Wykonywanie docieplenia należy rozpocząć od zamocowania listwy cokołowej na powierzchni ściany. Listwa ta ułatwia zachowanie poziomu przy układaniu kolejnych płyt styropianowych, a także stanowi obróbkę dolnej krawędzi systemu. Powinno się ją mocować, najlepiej na cokole budynku, jednak nie niżej niż 30 cm od podłoża. Ta bowiem odległość eliminuje wpływ podciągania kapilarnego wilgoci na trwałość systemu, a także chroni tynk zewnętrzny przed zabrudzeniami, drobinkami błota, nanoszonymi przez odbijające się od podłoża krople deszczu. Kolejną czynnością jest przyklejenie warstwy materiału termoizolacyjnego. Jest nim styropian samogasnący, sezonowany, o gramaturze powyżej 15 kg/m3. Płyty styropianowe układa się z przesunięciem (przewiązaniem) w tzw. "cegiełkę" na powierzchni ściany, a także na narożach budynku. Grubość styropianu powinna być dobierana indywidualnie dla każdej ściany budynku na podstawie obliczeń współczynnika przenikalności termicznej "k". Głównym elementem mocującym styropian do podłoża jest warstwa zaprawy klejowej ATLAS STOPTER K-20 lub ATLAS STOPTER K-10. Nakłada się ją na wewnętrzną powierzchnię płyty tzw. metodą punktowo-krawędziową tzn. w postaci ciągłej pryzmy obwodowej przy krawędzi płyty i około 6 placków równomiernie rozłożonych na jej powierzchni. Dodatkowo powyżej drugiej kondygnacji, zaleca się uzupełniające mocowanie przy pomocy dybli plastikowych w ilości około 4 szt./ m2. Mocowanie takie konieczne jest m.in. na narożach budynków wysokich, narażonych na silne oddziaływanie wiatru oraz na elewacjach budynków stojących na terenach szkód górniczych. W każdym nietypowym przypadku ilość oraz sposób rozmieszczenia kołków powinien ustalić projektant. Głębokość zakotwienia kołków w warstwie konstrukcyjnej ściany powinna wynosić min. 5 cm.

 

  • Wykonanie warstwy zbrojonej.
    Po zeszlifowaniu wszelkich nierówności na powierzchni przyklejonego styropianu można przystąpić do wykonywania warstwy zbrojonej. Stanowi ją warstwa zaprawy klejowej STOPTER K-20 z zatopioną w niej siatką z włókna szklanego. Siatka ta charakteryzuje się odpowiednią wytrzymałością mechaniczną, równym i trwałym splotem oraz odpornością na alkalia. W systemie dociepleń ATLAS STOPTER zaleca się stosowanie firmowej siatki z włókna szklanego, polecanej przez firmę ATLAS. Wykonywanie warstwy zbrojonej rozpoczynamy od nałożenia na styropian warstwy zaprawy klejowej ATLAS STOPTER za pomocą zębatej pacy. Następnie odcina się potrzebnej długości pas siatki i wciska się go w kilku punktach w klej, po czym zębatą pacą dokładnie zatapia. Warstwa zbrojona musi być warstwą ciągłą tzn. kolejne pasy siatki muszą być układane z zakładem min. 10 cm, zaś na narożach min. 15 cm. Ostatnią czynnością jest wygładzenie powierzchni warstwy zbrojonej pacą metalową do otrzymania równej, gładkiej faktury. W celu zwiększenia odporności warstwy ociepleniowej na uszkodzenia mechaniczne, na wszystkich narożnikach pionowych na parterze oraz na narożnikach ościeży drzwi wejściowych i drzwi balkonowych należy, przed przyklejeniem tkaniny, wkleić aluminiowe listwy narożne np. firmy "ATLAS". Podobnie cokoły budynków powinny być wykończone przez zastosowanie cokołowych listew (aluminiowe lub z PCV), np. firmy ATLAS. Zamiast nich dopuszcza się stosowanie pasków tzw. tkaniny pancernej lub dwóch warstw siatki z włókna szklanego. Dokładne wykonanie warstwy zbrojonej jest szczególnie ważne, zarówno ze względów konstrukcyjnych jak i estetycznych. Jeżeli po wygładzeniu pozostaną jakieś nierówności to należy je zeszlifować, ponieważ mogą one być widoczne również na wyprawie tynkarskiej, gdyż ma ona grubość tylko 2 ÷ 3 mm.

 

  • Wykonanie podkładu tynkarskiego ATLAS CERPLAST
    Wykonuje się go z podkładowej masy tynkarskiej ATLAS CERPLAST. Jest to uniwersalny środek gruntujący pod tynki mineralne i akrylowe, do nanoszenia na podłoże wałkiem lub pędzlem. Stosowanie go zapobiega przedostawaniu się do warstwy tynku szlachetnego zanieczyszczeń z zapraw klejowych. ATLAS CERPLAST chroni i wzmacnia podłoże, zwiększa przyczepność, zapobiega powstawaniu plam na powierzchni tynku szlachetnego. Może także służyć jako tymczasowa warstwa ochronna systemu przed ułożeniem tynku przez okres do sześciu miesięcy od jej wykonania. ATLAS CERPLAST należy rozprowadzić (bez rozcieńczania wodą) dokładnie na całej powierzchni za pomocą wałka lub pędzla.

 

  • Wykonanie tynku szlachetnego ATLAS CERMIT.
    Mineralna zaprawa tynkarska ATLAS CERMIT wykonana jest na bazie kruszywa kwarcowego i marmurowego o grubości do 1,5; 2 i 3 mm. Nadaje się do stosowania zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz budynku, ponieważ jest odporna na opady, przepuszczalna dla pary wodnej i CO2. Tynk oferowany jest w dwóch fakturach (SN - nakrapianej, DR- rustykalnej) i w 7 pastelowych kolorach.
    Jest to szlachetna, kolorowa, fakturowa wyprawa tynkarska, dostarczana w postaci suchej mieszanki do rozrobienia wodą. Należy ustalić stałą ilość wody dodawaną do każdego worka i potem ściśle przestrzegać proporcji, co jest szczególnie ważne w wypadku tynków kolorowych. Należy rozrabiać całe worki (możliwość separowania się kruszywa w czasie transportu). Tynk akrylowy ATLAS CERMIT to gotowa do użycia masa w konsystencji pasty, na bazie wodnej dyspersji żywic syntetycznych o grubości kruszywa do 2 mm. Charakteryzują się dużą odpornością na różnego rodzaju uszkodzenia, czynniki atmosferyczne, mycie i szorowanie itp. Tynk dostarczany jest w dwóch fakturach (N - nakrapianej, R- rustykalnej) i w 121 kolorach. ATLAS CERMIT nakłada się warstwą o grubości ziarna kruszywa, przy pomocy gładkiej pacy ze stali nierdzewnej. Nadmiar materiału należy ściągnąć z powrotem do wiadra i przemieszać. Powstałą powierzchnię lekko zaciera się gładką pacą z tworzywa, uzyskując żądaną fakturę. Czas otwartej pracy (pomiędzy naciągnięciem masy a zatarciem) zależy od chłonności podłoża, temperatury otoczenia i konsystencji zaprawy. Przy nakładaniu wskazany jest pośpiech, szczególnie przy tynkach kolorowych, wysokiej temperaturze powietrza i nasłonecznieniu, których generalnie należy unikać. Należy doświadczalnie (dla danego typu podłoża i danej pogody) ustalić maksymalną powierzchnię możliwą do wykonania w jednym cyklu technologicznym (naciągnięcie i zatarcie). Krawędź nanoszonego tynku jest obrabialna przez 5-20 minut, w zależności od temperatury i nasłonecznienia. Materiał należy nakładać metodą "mokre na mokre", nie dopuszczając do zaschnięcia zatartej partii przed naciągnięciem kolejnej. W przeciwnym razie miejsce tego połączenia będzie widoczne. Przerwy technologiczne należy z góry zaplanować, tak aby móc je ukryć w detalach architektonicznych /np.: otwory, w narożnikach i załamaniach budynku, pod rurami spustowymi, na styku kolorów itp./. Jeżeli nie ma takiej możliwości, wówczas ścianę musi tynkować tylu robotników, aby przerw technologicznych nie było w ogóle.

 

Ważnym czynnikiem podczas wykonywania całości prac dociepleniowych są warunki atmosferyczne. Całość prac powinna być wykonywana w temperaturach dodatnich od + 5°C do +25°C. Podczas wykonywania tynków należy dodatkowo pamiętać, aby chronić tynkowaną elewację przed bezpośrednim nasłonecznieniem, działaniem wiatru i deszczu.

 

System posiada Aprobatę Techniczną Instytutu Techniki Budowlanej nr AT-15-3662/99.


SYSTEM DOCIEPLEŃ ATLAS ROKER

OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA SYSTEMU

System ATLAS ROKER jest firmową odmianą metody "lekkiej" ocieplania ścian zewnętrznych budynków objętej instrukcją ITB nr 334/96 " Ocieplanie ścian zewnętrznych budynków metodą lekką". Metoda ta polega na przymocowaniu do ścian od strony zewnętrznej, warstwowego układu elewacyjnego, w którym warstwę izolacyjną stanowią płyty z wełny mineralnej, a warstwę elewacyjną - cienka wyprawa tynkarska z podkładem zbrojonym tkaniną szklaną. System ATLAS ROKER sklasyfikowany jest jako system całkowicie niepalny. Zapewnia także bardzo dobrą izolację akustyczną oraz paroprzepuszczalność ściany zewnętrznej, co wpływa na zdrowy i przyjemny mikroklimat w mieszkaniu.

 

W skład systemu ATLAS ROKER wchodzą następujące materiały:

  • zaprawa klejowa ATLAS ROKER W-20
  • płyty z wełny mineralnej
  • łączniki do mechanicznego mocowania układu ociepleniowego
  • siatka z włókna szklanego po kąpieli akrylowej
  • podkład tynkarski ATLAS CERPLAST
  • cienkowarstwowy tynk szlachetny ATLAS CERMIT /mineralny/


Elementami uzupełniającymi systemu są: kołki plastikowe do mocowania styropianu, listwy narożnikowe i cokołowe oraz elementy do obróbek szczególnych miejsc elewacji.


SPOSÓB WYKONANIA DOCIEPLEŃ SYSTEMEM ATLAS STOPTER

  • Przygotowanie podłoża.
    Podłożem dla systemu ATLAS ROKER może być mur ceglany, ściana żelbetowa, warstwa starego tynku. Wszelkie luźne, słabo przylegające fragmenty należy skuć, wypełniając ubytki za pomocą np. zaprawy wyrównującej ATLAS. Resztki starych powłok malarskich powinno się zmyć pod ciśnieniem, bądź zeskrobać. W przypadku podłoża słabego, pylącego, bądź też podłoża o dużej chłonności, należy zagruntować je emulsją ATLAS UNI-GRUNT. Zmniejsza ona odciąganie wody z zaprawy klejowej i stabilizuje powierzchnię pod względem nośności.

 

  • Przymocowanie wełny mineralnej do podłoża.
    Wykonywanie docieplenia należy rozpocząć od zamocowanie listwy cokołowej na powierzchni ściany. Listwa ta ułatwia zachowanie poziomu przy układaniu kolejnych płyt styropianowych, a także stanowi obróbkę dolnej krawędzi systemu. Powinno się ją mocować, najlepiej na cokole budynku, jednak nie niżej niż 30 cm od podłoża. Ta bowiem odległość eliminuje wpływ podciągania kapilarnego wilgoci na trwałość systemu, a także chroni tynk zewnętrzny przed zabrudzeniami, drobinkami błota, nanoszonymi przez odbijające się od podłoża krople deszczu. Kolejną czynnością jest przyklejenie warstwy materiału termoizolacyjnego. Są nim płyty z wełny mineralnej, hydrofobizowanej, przeznaczone pod bezpośrednie wyprawy elewacyjne. Powinny się one charakteryzować gęstością 145 kg/m3, wytrzymałością na rozerwanie w kierunku prostopadłym do płyty nie mniejszą niż 15 kPa oraz równą i gładką powierzchnią zewnętrzną. Płyty z wełny mineralnej układa się z przesunięciem (przewiązaniem) w tzw. "cegiełkę" na powierzchni ściany a także na narożach budynku. Grubość wełny mineralnej powinna być dobierana indywidualnie dla każdej ściany budynku na podstawie obliczeń współczynnika przenikalności termicznej "k". Elementem mocującym wełnę do podłoża jest warstwa zaprawy klejowej ATLAS ROKER W-20 oraz kołki z tworzywa sztucznego z metalowym, ocynkowanym trzpieniem, w ilości 8 szt/m2. Głębokość zakotwienia kołków w warstwie konstrukcyjnej ściany powinna wynosić min. 6 cm. Zaprawę klejową nakłada się na wewnętrzną powierzchnię płyty tzw. metodą punktowo-krawędziową tzn. w postaci ciągłej pryzmy obwodowej przy krawędzi płyty i około 6-8 placków równomiernie rozłożonych na jej powierzchni. Przed nałożeniem zaprawy klejowej odpowiednie miejsca na powierzchni płyty należy wstępnie przeszpachlować tym samym materiałem.

     

     

  • Wykonanie warstwy zbrojonej.
    Po zeszlifowaniu wszelkich nierówności na powierzchni przyklejonych płyt z wełny mineralnej można przystąpić do wykonywania warstwy zbrojonej. Stanowi ją warstwa zaprawy klejowej ROKER W-20 z zatopioną w niej siatką z włókna szklanego. Siatka ta charakteryzuje się odpowiednią wytrzymałością mechaniczną, równym i trwałym splotem oraz odpornością na alkalia. W systemie dociepleń ATLAS ROKER zaleca się stosowanie firmowej siatki z włókna szklanego, polecanej przez firmę ATLAS. Wykonywanie warstwy zbrojonej rozpoczynamy od nałożenia na wełnę mineralną warstwy zaprawy klejowej ATLAS ROKER W-20 za pomocą zębatej pacy. Następnie odcina się potrzebnej długości pas siatki i wciska się go w kilku punktach w klej, po czym zębatą pacą dokładnie zatapia. Warstwa zbrojona musi być warstwą ciągłą tzn. kolejne pasy siatki muszą być układane z zakładem min. 10 cm, zaś na narożach min. 15 cm. Minimalna grubość warstwy zbrojonej powinna wynosić 5 mm. Ostatnią czynnością jest wygładzenie powierzchni warstwy zbrojonej pacą metalową do otrzymaniu równej, gładkiej faktury. W celu zwiększenia odporności warstwy ociepleniowej na uszkodzenia mechaniczne, na wszystkich narożnikach pionowych na parterze oraz na narożnikach ościeży drzwi wejściowych i drzwi balkonowych należy, przed przyklejeniem tkaniny, wkleić aluminiowe listwy narożne np. firmy "ATLAS". Podobnie cokoły budynków powinny być wykończone przez zastosowanie cokołowych listew (aluminiowe lub z PCV), np. firmy ATLAS. Zamiast nich dopuszcza się stosowanie pasków tzw. tkaniny pancernej lub dwóch warstw siatki z włókna szklanego. Dokładne wykonanie warstwy zbrojonej jest szczególnie ważne, zarówno ze względów konstrukcyjnych jak i estetycznych. Jeżeli po wygładzeniu pozostaną jakieś nierówności to należy je zeszlifować, ponieważ mogą one być widoczne również na wyprawie tynkarskiej, gdyż ma ona grubość tylko 2 ÷ 3 mm.

     

     

  • Wykonanie podkładu tynkarskiego ATLAS CERPLAST
    Wykonuje się go z podkładowej masy tynkarskiej ATLAS CERPLAST. Jest to uniwersalny środek gruntujący pod tynki mineralne i akrylowe, do nanoszenia na podłoże wałkiem lub pędzlem. Stosowanie go zapobiega przedostawaniu się do warstwy tynku szlachetnego zanieczyszczeń z zapraw klejowych. ATLAS CERPLAST chroni i wzmacnia podłoże, zwiększa przyczepności, zapobiega powstawaniu plam na powierzchni tynku szlachetnego oraz może służyć jako tymczasowa warstwa ochronna systemu przed ułożeniem tynku przez okres do sześciu miesięcy od jej wykonania. ATLAS CERPLAST należy rozprowadzić (bez rozcieńczania wodą) dokładnie na całej powierzchni za pomocą wałka lub pędzla.

     

     

  • Wykonanie tynku szlachetnego ATLAS CERMIT.
    Mineralna zaprawa tynkarska ATLAS CERMIT wykonana jest na bazie kruszywa kwarcowego i marmurowego o grubości do 1,5; 2 i 3 mm. Nadaje się do stosowania zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz budynku, ponieważ jest odporna na opady, przepuszczalna dla pary wodnej i CO2. Tynk oferowany jest w dwóch fakturach (SN - nakrapianej, DR- rustykalnej) i w 7 pastelowych kolorach. Jest to szlachetna, kolorowa, fakturowa wyprawa tynkarska, dostarczana w postaci suchej mieszanki do rozrobienia wodą. Należy ustalić stałą ilość wody dodawaną do każdego worka i potem ściśle przestrzegać proporcji, co jest szczególnie ważne w wypadku tynków kolorowych. Należy rozrabiać całe worki (możliwość separowania się kruszywa w czasie transportu). ATLAS CERMIT nakłada się warstwą o grubości ziarna kruszywa, przy pomocy gładkiej pacy ze stali nierdzewnej. Nadmiar materiału należy ściągnąć z powrotem do wiadra i przemieszać. Powstałą powierzchnię lekko zaciera się gładką pacą z tworzywa, uzyskując żądaną fakturę. Czas otwartej pracy (pomiędzy naciągnięciem masy a zatarciem) zależy od chłonności podłoża, temperatury otoczenia i konsystencji zaprawy. Przy nakładaniu wskazany jest pośpiech, szczególnie przy tynkach kolorowych, wysokiej temperaturze powietrza i nasłonecznieniu, których generalnie trzeba unikać. Należy doświadczalnie (dla danego typu podłoża i danej pogody) ustalić maksymalną powierzchnię możliwą do wykonania w jednym cyklu technologicznym (naciągnięcie i zatarcie). Krawędź nanoszonego tynku jest obrabialna przez 5-20 minut, w zależności od temperatury i nasłonecznienia. Materiał należy nakładać metodą "mokre na mokre", nie dopuszczając do zaschnięcia zatartej partii przed naciągnięciem kolejnej. W przeciwnym razie miejsce tego połączenia będzie widoczne. Przerwy technologiczne należy z góry zaplanować, tak aby móc je ukryć w detalach architektonicznych /np.: otwory, w narożnikach i załamaniach budynku, pod rurami spustowymi, na styku kolorów itp./. Jeżeli nie ma takiej możliwości, wówczas ścianę musi tynkować tylu robotników, aby przerw technologicznych nie było w ogóle.

     

     

Ważnym czynnikiem podczas wykonywania całości prac dociepleniowych są warunki atmosferyczne. Całość prac powinna być wykonywana w temperaturach dodatnich od + 5°C do +25°C. Podczas wykonywania tynków należy dodatkowo pamiętać, aby chronić tynkowaną elewację przed bezpośrednim nasłonecznieniem, działaniem wiatru i deszczu.

System posiada Aprobatę Techniczną Instytutu Techniki Budowlanej nr AT-15-2930/98